Zoeken op Hotels & Hostels
Zoeken op Overige
India dwingt je de menselijke natuur in alle glorie, maar ook in alle ellende onder ogen te zien. India pakt je en laat je nooit meer los. Je gaat er van houden, je gaat het haten, maar je zult het nooit begrijpen. Ik reis van Ladakh, in het uiterste noorden, naar Rajastan, bezoek Varanassi. In Varanassi ben je getuige van de cirkel van het leven, maar wordt je vooral overal geconfronteerd met de dood. Veel Hindoes komen hier om te sterven en hopen op de ultieme verlichting. Een stad die je pakt of waar je gillend wegloopt. Hier zijn de meeste en de grootste koeien, de meeste (zieke)honden, ratten, stront en 200 lijkverbrandingen per dag. Het speelt zich allemaal af...
.. aan de oevers van de Ganges, op de trappen (Ghats), 6km. lang. Bij zonsopgang gaan duizenden mensen naar het water om zich onder te dompelen, een slokje te drinken om vervolgens naar werk of huis te gaan. De hele dag stromen pelgrims naar de oevers, allerlei rituelen worden voltrokken, er wordt gewassen, gezegend, gemediteerd, gezongen, gelachen, gehuild en overal zie je de rook van de crematies die dag en nacht doorgaan. In het water drijven bloemen, kaarsen, boten, waterbuffels, menselijke as, lijken. Oude mensen, kinderen, zwangere vrouwen, heilige mannen en mensen die sterven als gevolg van een slangenbeet worden niet verbrand, maar worden in de Ganges afgezonken. De lichamen worden op een baar van bamboe en bladeren gelegd en overdekt met bloemen, zo ook de straat. Vooral het Afrikaantje, bloem van het gewone volk, Maria’s goud of kruid van de zon, zie je overal.
Dan ga ik terug naar Dehli en vlieg ik naar de meest zuidelijke provincie, Tamil Nadu. Daar werk en woon ik een maand bij een Dalit familie. De Dalits (kastelozen) zijn arm, het leven is keihard, vooral voor de vrouwen. Ontsnappen aan dit leven is voor de meesten onmogelijk ondanks het feit dat het kaste systeem eigenlijk in 1950 door de grondwet werd afgeschaft. In de praktijk is het nog overal aanwezig. Maar hoe arm men ook is, de kleuren sprankelen overal. De sierzucht van de Indiërs valt op, zelfs de allerarmsten tooien zich met sierraden en veel kleuren, kijk maar eens naar de stralende kleuren van de kleding van de Dalit vrouwen, waarmee ik op het veld heb gewerkt. Nogmaals, India pakt je en laat je nooit meer los!
Geschreven door: Mieke Pieterse
